Dag 8

Gesterkt door de eerste bijeenkomst bij de twee coaches Marianne en Linda van BBB Healthclub stapte ik op de trein richting familie. Dat betekent dat ik allerlei lekkers zal moeten afwijzen en me daarom ook zal moeten verantwoorden voor mijn "vreemde" eetpatroon. Daar zie ik tegenop, maar omdat het een last minute beslissing was om richting Limburg te gaan heb ik weinig tijd gehad me hierover druk te maken. Alle tijd die ik over had heb ik besteed aan voorbereiding. Met een tas vol met fruit, groenten, rijstwafels en bakjes met soep, rijst, kaas, noten en gedroogd fruit ga ik op weg. In de trein eet ik nog wat fruit en noten. Dat heb ik slim gedaan, want bij mijn tante aangekomen staan de koffie en de Limburgse vlaai al klaar. Daar zit ik, achter mijn glas water, terwijl de rest van de familie aan de koffie en de vlaai zit. Ik vind het niet erg dat ik niet mee kan eten en drinken, ik vind het alleen vervelend om zo buiten de boot te vallen en vragen te krijgen. En het is zo lastig uit te leggen wat je doet aan mensen die geen idee hebben. Mijn familie vind namelijk niet dat ik nog meer moet afvallen en ontgiften, laten we het daar maar helemaal niet over hebben. Daarom houd ik het erop dat ik een tijdje geen suiker en gluten eet. Dat verklaart een deel. Dat mijn broer het ondertussen niet kan laten grappen te maken over tempels en gifbelten maakt het niet gemakkelijker, maar we gaan er niet diep op in en lachen er om.
's Avonds bij mijn ouders gaat de frietpan aan. De huiskamer vult zich met de bekende geur. Ik open het bakje heerlijke bruine rijst met paddenstoelen en geitenkaas, een restje van gisteren, en warm dat op. Omdat ik veel honger heb zien de dikke gefrituurde aardappelen er heerlijk uit. Ik zeg dat en, ik had het kunnen weten, mijn broer zwaait met een goudgele rakker voor mijn neus. Als ik mijn eigen maaltje op heb voel ik me goed. Beter dan wanneer ik de patat gegeten had, al kan het af en toe heel lekker zijn. Ik blijf slapen en voor morgenochtend staat er gewoon een heerlijk sapje op me te wachten.
Eerder op de dag, ik noemde het al, kwamen de dames bij elkaar die op initiatief van de twee coaches van BBB Healthclub begonnen zijn. We waren met een stuk minder dan tijdens de introductie van twee weken geleden. We bespraken elkaars ervaringen en er waren zoveel overeenkomsten als verschillen. De een had hoofdpijn gehad, de ander niet, de een vond de sappen heerlijk, de ander kreeg het niet weg. Over de vezels waren we het eens: smerig, bijna niet weg te krijgen. En ook voelden we ons allemaal best goed. Degene die al twee weken bezig is voelde zich zelfs hyperactief. Dat staat mij en mijn omgeving waarschijnlijk nog te wachten. Dan zit mijn familie op de bank met een stuiterbal achter een glas water.