Ik voer een innerlijke strijd met mezelf. Ik vind het lastig, dit rigoureuze verbod op bepaalde voedingsmiddelen. En ook alles tegelijk. Dat heerlijke brood, een wijntje, en ik word overal, ook bij de biologische winkels, geconfronteerd met zoetigheid van de goedheiligman. Met de gedachte dat het maar voor even is houd ik het vol. En met de gedachte dat ik het proces nu niet wil verpesten denk ik ook niet: 'ach, eentje dan'. Ik vrees op het moment wel voor de periode na de detox. Want ik verwacht niet dat ik dit voedingspatroon aan ga houden, maar hoe ga ik ervoor zorgen dat ik niet helemaal terugval in mijn oude eetpatroon met te veel suiker en te veel brood? Dat is van latere zorg en hopelijk ben ik tegen die tijd mentaal ook ontgift, maar toch houdt het me bezig.
Vanochtend ben ik heerlijk door de mist richting Oud-Zuilen gelopen. Een rondje van ruim tien kilometer. Ik had me voorgenomen de eerste helft rustig aan te doen (zone 1) en de tweede helft te versnellen (naar zone 3-4). Dat lukte aardig, maar ik merk dat mijn hartslag om het minste of geringste omhoog schiet. Rustig lopen gaat met gemak. Op de helft dacht ik zelfs nog heel even het rondje met vijf kilometer uit te breiden, maar tijdens de tweede, snellere helft was ik blij dat ik dat niet gedaan had. En het frustrerende is dat het niet eens heel snel was, maar mijn hartslag was gewoon al snel hoog. Ik hoop dat hier volgende week of de week erna verbetering in komt, dat ik dan overloop van energie.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten