Dag 9

Bezwaard en ondankbaar voelde ik me vandaag. Ons weekendje weg werd twee dagen familiebezoek in Limburg. Over het bezoek aan mijn kant van de familie schreef ik gisteren. Vandaag was de schoonfamilie aan de beurt. Ik haalde mijn meegebrachte eten bij mijn ouders uit de koelkast, om het vervolgens te verplaatsen naar die van mijn schoonouders.
- Koffie?
- Nee, dank je.
- Thee?
- Ja, is goed. Nou, doe maar alleen een kop heet water.
Na die zelf meegebrachte theezakjes viel ik bij de lunch natuurlijk dubbel en dwars door de mand.
- Zal ik wat fu yung hai van gisteren opwarmen? Of eten jullie gewoon wat brood?
- Voor mij niet, dank je.
En ik haalde het pak rijstwafels en de sla uit mijn tas.
- Mag ik misschien mijn wortelsoep opwarmen?
's Middags gingen we een flink eind wandelen in het bos. Vier uur lang geen eten en geen verontschuldigingen. Dat lucht op. Al kon ik het niet helpen aan chocolademelk te denken.
Ik had er niet op gerekend dat we 's Avonds ook mee zouden eten. Spruiten, gekookt in maggi-blokjes, gekookte aardappelen en varkenslapjes stonden op het menu. Ik zag mijn kans om nog even naar de supermarkt een groot stuk zalm en nog meer groenten te halen. Daar stond ik voor de tweede keer deze dag mijn eigen maal te bereiden in de keuken van mijn schoonouders.
Dit is dus één van de redenen waarom ik een hekel heb aan strikte diëten. Ik ben een ster in mezelf aanpassen in gezelschap en doe dit ook graag. Ik wil niet de aandacht op mezelf vestigen met rariteiten, zeker niet als het om eten gaat. Toch ging het goed vandaag. 'Je bent wel consequent hoor,' zei mijn schoonvader toen hij me yoghurt aanbood. 'Met de kerst is dit voorbij hoor,' beloofde J. zijn ouders.