Dag 18

Over welk verbod kan ik op Sinterklaasavond beter schrijven dan over het verbod op suiker? Dit was voor mij één van de belangrijkste redenen om dit programma te gaan volgen, maar ook één van de verboden die me de meeste zorgen baarde. Voor mijn gevoel was ik te veel afhankelijk van suiker. Niet zo zeer lichamelijk, maar zeker geestelijk. Ik associeerde mijn kopje thee 's avonds met een stuk chocolade of speculaas. Ik heb ook wel eens tijden dat ik de lunch afsluit met iets zoets. Toch nog een laatste boterham met appelstroop. Dat ik dit zo nodig moet eten zit tussen mijn oren. Bij BBB Healthclub is me wel eens verteld dat niet alleen de geest maar ook het lichaam aan deze gewoontes gaat wennen. Het gaat na de lunch zich voorbereiden voor het verwerken van iets zoets en als dat dan niet komt is het in de war. Het lichaam vraagt dan als het ware om suiker. Hier wilde ik van af, als mede van de geestelijke gewoonte die ontstaan is.
Voor de goede orde, ik heb het over toegevoegde suikers, dus suiker die niet van nature in de voeding aanwezig is. Het lichaam heeft suiker nodig, maar wat we door middel van gezond eten binnen krijgen is voldoende. Denk aan het eten van fruit dat rijk is aan natuurlijke suikers. Door het eten van toegevoegde suikers komt er veel insuline vrij en verlaag je je bloedsuikerspiegel in een snel tempo. Dit snelle tempo zorgt weer voor een hongergevoel en een sterke behoefte aan suikerrijk voedsel. Je bloedsuikerspiegel stijgt weer. Suikerarme voeding houdt de bloedsuikerspiegel constant, waardoor je honger langer gestild is.
En wat betekent dit voor mij in de praktijk? In situaties dat ik trek heb, onderweg ben naar huis bijvoorbeeld, en langs een winkel loop met heerlijke zoetigheden krijg ik het wel eens benauwd. En ja, dan is het Sinterklaas, ook lastig. Het is een beproeving, dat geef ik toe. Zeker als je man op 5 december van het werk komt met een ambachtelijke chocoladeletter. Vóór en in het begin van de detox had ik bedacht dat ik voor 5 december het één en ander aan zoetigheid in zou slaan, om daar toch nog van te kunnen genieten dit jaar als de Sint zijn pepernoten weer mee naar Spanje heeft genomen. In de tweede week bedacht ik dat áls ik iets zou kopen, dat wel een goed product moest zijn, dus kocht ik een klein zakje chocolade pepernoten en stopte die ver weg in een kast. Nu, op Sinterklaasavond baal ik er aan de ene kant van, maar aan de andere kant ben ik trots op mezelf en moet ik eerlijk toegeven dat de behoefte niet eens zo groot is. Lichamelijk al helemaal niet. Ik denk de positieve uitwerkingen te voelen van al ruim twee weken een vrij constante bloedsuikerspiegel. Ik hoop dat ik dit gevoel nog een hele tijd vast kan houden. Al ben ik nog vrij angstig voor wat er gebeurt als ik toch zwicht voor dat zakje daar achter in de kast. Vanavond ben ik gewoon lekker gaan trainen in de sneeuw (en het ging goed dit keer, ik heb veel energie!). En als ik toch nog trek krijg in iets zoets, neem ik een gedroogde dadel. Ja ik weet het, daar hebben we Piet nog nooit mee zien strooien.